Eat-aholic

Test it…Feel it by yourself

อาหารบนฟากฟ้า ภาคสอง พฤษภาคม 29, 2007

Filed under: Uncategorized — kampooh @ 3:30 am

ในที่สุดก็มาลงตัวที่เจ้านกยักษ์ยี่ห้อ Emirates Air
ได้เอาเวลาเฉียดฉิวอย่างนี้ ก็ถือว่าโอเคแล้ว หลังใช้เวลาวิ่งบีบเค้นกับเอเจนซี่ตั้งสี่ห้าเจ้า
ที่เหลือตอนนี้ก็เป็นการเตรียมตัว…เตรียมใจ เหอ เหอ

เลยแวะเข้าไปดูใน airlinemeals อีกรอบด้วยความตื่นเต้น
เออ…เอากะมันซิ ยังมีหน้าเข้าไปดูของกินก่อน
จะเพราะความตะกละ..หรือ..อะไรก็แล้วแต่ จะว่าไปก็ช่างน่าขำที่เราดันมีนิสัยอย่างนี้
แต่ทำแล้วมีความสุข สนุกที่ได้เป็นอย่างนี้ อะไรจะดีไปกว่าได้ทำในสิ่งที่เราชอบ
และนี่แหละ คือสิ่งที่เราจะทำให้มันถึงที่สุดให้ได้

เพ้อไปเยอะแล้ว เข้าเรื่องต่อ สายการบินนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นการเดินทางในราคาประหยัด
แต่แอบมีของดีเล็กๆน้อยๆแทรกเสริมเข้ามา อันนี้ก็ฟังเค้ามาอีกที
ไม่รู้เหมือนกัน ต้องได้ลองก่อน ถึงจะรู้ว่าจริงๆเปล่า
แต่หน้าตาของกินที่นี่ ดูเข้าท่าแม้ในชั้นประหยัดก็ตาม

emirates277.jpg

emirates276.jpg

ไม่ว่าจะเป็นมื้อเช้า กลางวัน หรือเย็น แลไม่เลวร้าย เห็นอีกเมนูหนึ่งมีคนเอามาเขียนชมไว้
เป็นมื้อเช้า ที่หน้าตาดีเข้าขั้นเหมือนกัน ได้คะแนนเต็มด้วย ดูเจ้คนเขียนเค้าชอบมาก
ชมไปหมดทั้งอาหาร โน่นนี่ ของเล่น เก้าอี้อุปกรณ์ต่างๆนานา ซึ่งอ่านแล้วแอบดีใจเล็กๆ
เจ้เค้าว่า ไข่อร่อย ไม่รู้นะ ดูจากหน้าตาแล้วก็ยากจะเดา
งานนี้ต้องลองให้ได้ ไม่รู้ว่าไฟร์ทไปลงเจเอฟเคของเราจะมีหรือเปล่า

emirates218.jpg

emirates219.jpg

คติประจำวันนี้
“ชีวิตมันสั้น อย่ามัวเสียเวลากับอาหารรสชาติแย่”

 

เป็ดย่างน้ำแดง…สะใจจริงๆ พฤษภาคม 27, 2007

Filed under: Uncategorized — kampooh @ 5:18 am

อยากระบายความร่าเริงบันเทิงใจมาตั้งแต่เช้าวันพฤหัสแล้ว
แต่ติดว่า ไม่รู้จะโยงไปถึงชัยชนะนี้ให้มันเกี่ยวกับอาหารได้ยังไง

แต่พอได้ยินเพลงนี้ ก็ตัดสินใจทันที
แม้ว่าในตอนแรกจะเกรงใจชาวหงส์เค้าอยู่ไม่น้อย ฮ่า ฮ่า ฮ่า
สุดท้าย..ทนไม่ได้ ได้ยินทีไรก็ขำ ขำ ขำ
ดูจากเนื้อร้อง…คุณซัง..เอาโล่ห์ไป ชนะเลิศจริงๆ

หงส์แดง แฟนทีมอื่นให้นามมาว่าทีม เป็ดแดง
เข้ารอบชิงกับมิลานที่ยำ ผีแดง
แชมป์ยุโรปเดอะค๊อปฝัน ว่าจะ หวน คืน มา ยัง แอน ฟิลด์

หงส์แดง ไปเอเธนส์อย่างมุ่งมั่นว่าเราต้องแชมป์
ราฟาสั่งจับกาก้าเพราะฟอร์มเขาแรง
แต่คงลืมว่ามิลานเขามี ฟิ ลิป โป้ อิน ซา กี้
————————–
ก็เลยต้องโดนพี่กุ้ง ซัดจนหงส์เซ
ก็เลยต้องโดนพี่กุ้ง ซัดจนจบเห่
ให้หลุดไปได้ไง กุ้งแกคมจะตาย
ขอทีเดียวได้หลุดซัดมีเฮ

ก็เลยต้องโดนพี่กุ้ง ซัดจนหงส์เซ
ก็เลยต้องโดนพี่กุ้ง ซัดจนจบเห่
กุ้งอัดไปสองใบ ฝันเดอะค๊อปสลาย
จะเอาหน้าไปอยู่ไหนดีเธอ
—————————
หงส์แดง ตั้งเกมบุกไปทางซ้ายก็ตายทุกที
เซนเด้นส่งมาทำไมก็ฟอร์มไม่ดี
เจอร์ราร์ดได้หลุดไปซัด ก็โดน ดิ ด้า มัน ดัน ฟอร์ม ดี

หงส์แดง เขาโวยแหลกว่าพี่กุ้งน่ะน่าทำแฮนด์
โชคไม่อยู่เคียงข้างหงส์ก็เลยชวดแชมป์
แม้จะเล่นดีแค่ไหน ฟุตบอล นับ ประ ตู ใช่ คะแนน
—————————-
ก็เลยต้องกลายไปเป็น เป็ดย่างน้ำแดง
ใครๆก็ยำว่าเราเป็น เป็ดย่างน้ำแดง
ผีกาก้าไม่โชว์ แต่ยังมีปีโป้
เคร้าช์มันดันออกมาโม้คุยโว

ก็เลยต้องกลายไปเป็น เป็ดย่างน้ำแดง
ใครๆก็ยำว่าเราเป็น เป็ดย่างน้ำแดง
พอมาสเคไม่อยู่ กาก้าเลยจุ๊กกรู
พาสบอลทรูให้พี่กุ้งซัลโว
—————————-
หงส์แดง เขาวางหมากและจัดทัพทำเอาแฟนเซ็ง
เอ๊ะทำไมไม่มีคีลล์ ดันเป็นเซนเด้น
ปีเตอร์ เคร้าช์ ไปอยู่ไหนทำไม หนอ รา ฟ า ทำ ตู เซ็ง

หงส์แดง จะเอาหน้าไปทางไหน เมื่อโดนผีแดง
เขารอยำอยู่พรั่งพร้อม เตรียมล้อเป็ดแดง
ผีกาก้ากลับมาหลอน ก็เลย ชวด ทุก ใบ สม ใจ เลย

—————————–
ก็เลยต้องกลายไปเป็น เป็ดย่างน้ำแดง
ใครๆก็ยำว่าเราเป็น เป็ดย่างน้ำแดง
ผีกาก้าไม่โชว์ แต่ยังมีปีโป้
เคร้าช์มันดันออกมาโม้คุยโว

ก็เลยต้องกลายไปเป็น เป็ดย่างน้ำแดง
ใครๆก็ยำว่าเราเป็น เป็ดย่างน้ำแดง
พอมาสเคไม่อยู่ กาก้าเลยจุ๊กกรู
พาสบอลทรูให้พี่กุ้งซัลโว
—————————

อยากฟังตามไปได้ที่นี่ ไม่อยากเอามาลง เดี๋ยวจะดูเกินหน้าเกินไป
http://www.soundclick.com/bands/songInfo.cfm?bandID=606384&songID=5383016

เออ.เป็ดย่างร้านโหงวจุ้ย ในตลาดการบินไทย ใกล้ๆกับก๋วยเตี๋ยวบ้านสวนคุณฝน
อร่อยดีนะ ปกติก็ไม่ได้ชอบเป็ดเท่าไร แอบได้กลิ่นสาบตลอดเวลา
ยิ่งช่วงนี้ กลิ่นสาบแห่งความพ่ายแพ้ และอับอาย ตลบไปหมด กินไม่ค่อยลง
เหอ เหอ ฮึฮึ โฮ่ โฮ่ โฮ่…..
กรี๊ดดดดดด…. กาก้า น่ารักที่สุด
น่ากินกว่า เป็ดย่างน้ำแดงเยอะเล๊ยยยย

 

ก็เพื่อนมันชวน พฤษภาคม 26, 2007

Filed under: Uncategorized — kampooh @ 11:06 am

image420.jpg

กลับไปเชียงใหม่ทีไร…ทำไมต้องกินเค้ก
ก็…
ก็…
ก็..
ก็เพื่อนมันชวน (จริงๆ)
มันชวนไปร้านแถวออฟฟิศมัน นัยว่าจะเลี้ยงส่ง หรืออะไรประมาณนั้น
กินกันพอหอมปากหอมคอ ตามกำลังและศรัทธา
ร้านที่ว่า คือ ร้าน Charcoa ร้านเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยฝรั่ง ซึ่งเป็นอาหารตาชั้นเลิศมาก
น่าจะเพราะว่าซอยเล็กๆนี้เป็นย่านเกสท์เฮ้าท์ ที่ทะลุไปออกโน่นนี้ได้หลายแห่ง
เหมาะกับกับการเดินเที่ยว โดยเฉพาะชาวต่างชาติ ผู้นิยมการเสาะส่อง ซอกแซกทั้งหลาย

และพลอยทำให้อาหารบนโต๊ะ อร่อย น่ากินยิ่งขึ้น เหอ เหอ
กินไป มองฝรั่ง(ผู้ชาย) ไปพลาง แหม…ช่างสุขใจ
เราสามคน สั่งมากินสามสี่อย่าง เริ่มตั้งแต่จากตอนเดินเข้าร้าน เหลือบไปเห็น
สคอนลูกเกด หน้าตาดี ชิ้นละ 7 บาท เออ..ราคาน่าสนใจ เอามาสองอัน
สั่งไปแล้วหนึ่ง ยังไม่ได้โต๊ะนั่งเลย

image403.jpg

หลังจากได้ที่นั่ง ชาวคณะทั้งสามคนมุ่งมั่นหาของกิน
เราได้ชามะนาว กับเค้กครีมชีสมะม่วง หน้าตาดี เห็นที่ร้านบอกสตรอเบอร์รี่หมดฤดูแล้ว
ได้ๆ มะม่วงก็อร่อยอยู่ แม้ว่ามันจะออกหวาน ไม่มีรสเปรี้ยวนิดๆ แบบสตรอเบอร์รี่ก็ตาม
แต่เนื้อครีมชีส ได้ใจอยู่ไม่น้อย เนื้อละเอียด ละมุนละมัยลิ้นดีเหลือเกิน

image414.jpg

ส่วนเพื่อนสาวอีกสองตัว หลังจากเลือกกันไปมา ก็ได้ ของกินมาอีกสองอย่าง
เป็นสปาเกตตี้ซอสแฮมเห็ด หน้าตา..อืม..ก็พอได้ แต่รสชาติตอบไม่ได้
เพราะกินไม่ทันพวกมัน…ให้ตายเถอะ ไม่น่าพลาดเลย ฝีมือตกจริงๆ
สงสัยมัวแต่ถ่ายรูปอยู่นั่นแหละ

image409.jpg

image.jpg

อีกอันเป็นสลัดผลไม้ น้ำใสแจ๋วประหนึ่งน้ำเปล่า กินได้เพลินๆ ที่เพื่อนมันสั่งมา(ทำไมเนี่ย)
มีผลไม้ตามฤดูกาลประมาณหกเจ็ดอย่าง หั่นชินเล็กๆ พอคำ กองๆใส่จานมา
เออ…เมนูนี้น่าจะเป็นเมนูที่ทำกำไรให้กับรายได้ดีทีเดียว

image411.jpg

image405.jpg

กินเสร็จก็เป็นเวลา เม้าท์ เม้าท์ และถ่ายรูปกันไปมา
ด้วยความที่เพื่อนมันเพิ่งไปถอยโทรศัพท์มา เลยเอามาลองถ่ายกัน
ซึ่งรูปที่ได้ ก็เป็นการถ่ายจากโทรศัพท์ของพวกมันนั่นแหละ
เราเอามาลองเล่นดู อืมๆ ก็ใช้ได้เหมือนกันนะ ใช้สะดวกดี
มิน่า คนถึงหันมามาใช้มือถือถ่ายรูปกันหมด แต่ไม่ว่าจะรุ่นไหน
แต่ก็เอามาใช้กับคนที่ทำมือถือหายปีละสามสี่เครื่องอย่างเราไม่ได้หรอก
ใช้ไอ่ที่รับสายและโทรออกได้อย่างนี้แหละ ดีแล้ว ถูกด้วย เวลาหายจะได้ไม่ช้ำใจ
มื้อนี้ อาหารกลายเป็นเรื่องรอง ถ่ายรูปกันเอง สนุกกว่าซะงั้น
อายุจะสามสิบกันอยู่ไม่กี่วันนี้แล้ว ยังบ้ากล้องกัน ไม่รู้จักจบสิ้น
เฮ้อ..ให้มันได้อย่างนี้ เพื่อนฉ๊านนนน

image419.jpg

ปล.ขอบคุณพวกแกมากสองคน ที่ทำให้รู้สึกอิ่มอกอิ่มใจ..

 

อาหารบนฟากฟ้า พฤษภาคม 22, 2007

Filed under: Uncategorized — kampooh @ 1:44 am

เนื่องจากช่วงนี้กำลัง คร่ำเคร่งกับการหาตั๋วเครื่องบิน ซึ่งมีปลายทางอยู่ที่ฟลอริด้า
เช็คทุกทาง ทั้งเอเจนซี่ ทั้งการซื้อตั๋วออนไลน์ ยังหาไม่ได้ซะที
เพราะอยากได้ที่ราคาพอไหว และไม่ต้องต่อเครื่องมากเกินไป มันเหนื่อยใจ
ซึ่งเป็นข้อแม้ที่ทำให้ยังหาไม่ได้จนทุกวันนี้ แต่ตอนนี้ต้องรีบแล้วล่ะ

แต่ไหนๆแล้ว ขอเลวอีกนิดด้วยการแอบเข้าไปดูเมนูอาหารของแต่ละเจ้าก่อน
ว่าของกินเค้าหน้าตาเป็นยังไง ไหนก็จะเสียตังค์เรือนหมื่นแล้ว ของกินต้องดูดีด้วยซิจ๊ะ
แถมนี่เป็นครั้งแรกที่จะต้องเสียค่าเครื่องบินไปต่างประเทศเองด้วย ทุกอย่างต้องคัดสรร
ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เวลาขึ้นเครื่อง ความอยากอาหารจะลดต่ำลงอย่างมาก
ขนาดว่า ตอนไปลอนดอน ด้วยชั้นบิสซิเนส พลัส (ได้ยินว่างั้นนะ)ของ british airways
ซึ่งดูแล้วทั้งที่นั่งและ คุณแอร์ฯก็ดูหรูสุดๆ อาหารที่เสิร์ฟหน้าตาก็จัดว่าสวยงาม
ยังกินไม่ลง ได้แค่เล็มๆ แทะๆ พอเป็นพิธี ผิดไปจากสันดาน เอ้ย..วิสัยของเรายิ่งนัก

เมื่อต้องมาควักเงินไปเองอย่างนี้ มันก็ต้องดูกันอย่างถ้วนถี่นิดหนึ่ง
ซึ่งโชคดีว่า เมื่อปีก่อนระหว่างที่หาข้อมูลเกี่ยวกับอาหารบนสายบิน เพื่อใช้ทำงาน
ไปเจอกับแหล่งข้อมูลเด็ดๆ นี่เข้า www.airlinemeals.net
ก็เลยได้มีโอกาสเข้าไปเยี่ยมเยือนอีกครั้ง
เริ่มจาก สายการบินอีวา แอร์ สายการบินราคาประหยัดที่อยู่ในทางเลือก

evaair167.jpg

ข้อมูลและที่มาของเมนูมีดังนี้
Photo taken by: Jeremy Liu
Route: VIE – BKK, 21 Dec 2005
Ticket price: n/a
Flight duration: 11h 00m
Class: economy
Aircraft: A330-200
Meal: LUNCH – Beef with fried rice and vegetable. Ham and egg salad. Pineapple cake and fruit.
Drink:
Comments: Main dish is ver delicious. To make me surprise, pineapple cake is very good and different than other sweet cakes.
Rating 1-10 (worst-best): 9

ส่วนอันนี้เป็นของ ไชน่า แอร์ไลน์ อีกตัวเลือกหนึ่งที่กำลังดูๆ อยู่เช่นกัน

chinaairlines133.jpg

chinaairlines136.jpg

ดูหน้าตาแล้วอึ้งๆไปเล็กน้อย เหอ เหอ อันนี้เป็นเส้นทางจาก Bangkok – Los Angeles
ไม่ได้เรทด้วย สงสัยแค่ว่ากินได้ กันตาย ก็แน่ซิ เป้าหมายมันคือการโดยสารไปให้ถึงปลายทาง
ไม่ไช่ร้านอาหารจะได้มีแต่ของดี ของอร่อย แต่ว่าๆ ตั๋วมันก็หลายตังค์นะ ทำให้มันน่ากินหน่อยซิ

ปัญหามันอยู่ที่ว่า ตั๋วไปลงออแลนโด้ ตอนนี้แน่นขนัด
อีกทางเลือกหนึ่งคือ นั่งไปลง แอลเอ หรือ นิวยอร์ค ก่อน แล้วค่อยต่อเครื่องไปออแลนโด้อีกที
ซึ่งความเป็นไปได้น่าจะเป็นนิวยอร์ค เพราะมีชาวบ้านไปรับได้
และสามารถไปไหว้สาสักการะเทพีสันติภาพก่อนได้ ฮึ ฮึ
โอ้ยยย ปวกกบาลลลลลลล
เออ..ว่าแต่ทำไมไม่เหลียวแล การบินไทยเลยนะเรา

 

ขยะที่รัก Favourite Junk พฤษภาคม 16, 2007

Filed under: Uncategorized — kampooh @ 4:46 pm

ลิปตัน ไอซ์ ที เลมอน

มูมู่ ไอศกรีมนมผสมช็อคโกแลตของวอลล์

ไวไว รสหอยลายผัดฉ่า

โรลใบเตย ของเอสแอนด์พี

แฮชบราวด์ ของเบอร์เกอร์คิง

ไก่ไม่มีกระดูก ของผู้พันแซนเดอร์

004.jpg

แม้จะถูกตราหน้าจากสังคมแห่งสุขภาพว่าเป็น ขยะสำหรับร่างกาย
แต่”ขยะ”พวกนี้เป็นขยะที่สร้างความสำราญ กระตุ้นต่อมความสุขได้อย่างดีเสมอ
ในยามที่ชีวิตไม่ได้ต้องการความอิ่ม หรือ สารอาหารที่มีประโยชน์
ของพวกนี้กลายเป็น สวรรค์น้อยๆสำหรับเราได้เหมือนกัน

ขอกินบ้างงงง
มันก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นนนน…หรอกนะ นะ นะ

ปล. เพื่อนผู้เป็นห่วงสุขภาพของเราส่งรูปนี้มาให้
เป็นการรณรงค์ที่บ้านเราน่าเอาอย่างบ้างนะ
แต่ขอเปลี่ยนให้ “อนันดา” แทนได้มั้ย
จะเลิกกินให้เลย ตลอดชีวิต

protest_kfc_wp_02.jpg

 

มิตรภาพของแกงเขียวหวานกับโรตี พฤษภาคม 15, 2007

Filed under: Uncategorized — kampooh @ 8:59 am

ของกินบางอย่าง ถูกสร้างขึ้นมาให้กินคู่กัน กินเดี่ยวๆ ก็ได้รสชาติไม่เลว
แต่ถ้าเอามากินด้วยกัน รสชาติจะสูงส่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“แกงเขียวหวานกับโรตี” นับเป็นการร่วมมือกันระหว่างอาหาร
ที่สร้างความประทับใจให้กับวงการนักชิมมานานแสนนาน

โรตี กินเปล่าๆ ก็กรอบนอกนุ่มใน ถูกใจดี
บางทีก็ถูกเอาไปจับคู่กับนมข้น น้ำตาล หรือ กล้วยหอม
แต่สุดท้าย ความโดดเด่น ก็ยังอยู่ที่โรตี นั่นแหละ

dscf8077.jpg

ส่วน แกงเขียวหวาน ไม่ว่าจะไก่หรือเนื้อ ก็ได้ทั้งนั้น
แต่เราชอบแกงไก่มากกว่า ยกเว้นว่าร้านไหนจะทำแกงเนื้อได้นุ่มๆ เคี้ยวมัน
ก็ค่อยว่ากันอีกที กินได้ๆ ไม่ใช่ว่าไม่กินเนื้อ กินอยู่เหมือนกัน แต่ต้องแจ่มจริงๆ

จะทำแกงเขียวหวานให้หอมอร่อย ใช่ว่าเป็นเรื่องง่ายๆ
ไปได้สูตรมาก็หลายร้าน บางร้านก็บอกให้ผัดเครื่องแกงกับไก่ให้หอมก่อน
บ้างก็บอกให้ใส่พริกขี้หนูสด เพิ่มรสชาติและความหอม
ลองทำมาทุกสูตร ก็ยังสู้ไปกินที่ร้านไม่ได้ ไม่รู้ทำไม

dscf8080.jpg

dscf8078.jpg

ทั้งโรตีและแกงเขียวหวาน ต่างก็มีเสน่ห์น่ากินชนิดเฉือนกันไม่ลง
เสือสองตัว จากต่างที่ ไม่น่าจะอยู่ด้วยกันได้
แต่เมื่อทั้งสองอย่างมารวมตัว และตักเข้าปากพร้อมๆกัน
มันกลับช่วยส่งเสริมดึงเอาความโดดเด่นของกันและกันได้อย่างลงตัว
ขอให้ “มิตรภาพ” เช่นนี้ คงอยู่ตลอดไป

สาบานว่า ระหว่างที่เขียน กำลังคิดถึงทริปที่ปราณบุรีเมื่อวันเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา
ไม่ได้คิดถึงของกินแม้แต่น้อย

 

มื้อดึก…เมื่อครั้งวัยหวาน พฤษภาคม 11, 2007

Filed under: Uncategorized — kampooh @ 6:07 pm

dscf8088.jpg

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ย่านโต้รุ่ง แถวกาดต้นพยอม
มีร้านนม ชื่อ นมมน อันเป็นแหล่งบรรเทาความหิวยามดึก
ของเหล่านักศึกษาบ้าพลัง กลางค่ำกลางคืน ไม่ยอมหลับยอมนอน
สุมหัวทำบ้ากันอยู่ที่โรงละครบ้าง ซุ้มบ้าง กระจายกำลังกันเป็นกระจุกๆ
ที่อยู่เป็นกลุ่ม ก็ส่งตัวแทนขี่มอไซต์ ฝ่าลมเย็นๆยามค่ำคืน ออกไปซื้อมาให้เพื่อนๆกินกัน
ไอ่พวกที่อยู่เป็นคู่ ก็ซ้อนรถขี่กันไป กินนมกัน กระจุ๋งกระจิ๋ง เป็นที่น่าอิจฉา ตาร้อนผ่าว
นั่งซดนมร้อนๆ คู่กับ ขนมปังนุ่มๆ จุ่มสังขยารสชาติหวานมัน

ช่างเป็นเมนูที่เข้ากั๊น เข้ากัน กับวัยนักศึกษาจริงๆ
สมัยเรียน ก็ฮิตกันจัง แต่พวกเราชอบไปกินที่ นมมน เพราะอร่อย อยู่ใกล้ และราคาไม่แพง
ตอนนั้นไม่รู้หรอกว่า ที่กรุงเทพฯก็มี นมมนต์ เหมือนกัน ไม่รู้ใครเกิดก่อนใคร
แต่ที่แน่ๆ นมมนต์ จากเมืองบางกอกมาเปิดสาขาที่เชียงใหม่ ก็ทำอะไรร้านเจ้าถิ่นไม่ได้

อีกร้านที่ไปกันบ่อย น่าจะเป็น อิ่มอุ่น
ด้วยชื่อเสียงของนักฝัน ผู้เป็นเจ้าของร้าน บวกกับ บรรยากาศที่ดูไฮโซกว่า
ทำให้ติดลมบนในหมู่เฮาได้อย่างรวดเร็ว
แม้จะแพงกว่าก็ตาม
ทุกวันนี้ยังคิดถึง ภูเขาน้ำแข็งแดง ของอิ่มอุ่นอยู่เลย
ไปกินที่ไหนก็ไม่อร่อยเท่า
เฮ้อ…..
หรือเพราะคนที่ไปนั่งกินด้วย มันไม่ใช่คนๆนั้นก็ไม่รู้

ตอนจบของนิทาน ทำไมไม่หวานเหมือนสังขยาเลยว๊า… ให้ตายเถอะ

dscf8090.jpg

dscf8093.jpg

 

กินตามพระโค พฤษภาคม 10, 2007

Filed under: Uncategorized — kampooh @ 4:37 pm

เมื่อเช้าเห็น พระโคเทิด กับ พระโคทูน เสี่ยงทายกิน ข้าว หญ้า และข้าวโพด
เลยนึกสนุกหาของกิน ตามพระโคดีกว่า เผื่อจะเป็นสิริมงคลกับชีวิตน้อยๆของเราบ้าง
แอบลุ้นนิดๆ ว่า พระโคจะกินเหล้ามั้ยน๊า ถ้ากินละก็ ฮึฮึ….สนุกละ
เอาเถอะ เมื่อออกมาเป็น สามอย่างนี้ ก็ไม่น่าจะเป็นปัญหา

ข้าว…กินอยู่ทุกวัน ยกเว้นวันไหน กินพวกเส้น แป้ง

ข้าวโพด..อันนี้ง่ายมาก ทั้งข้าวโพดหวาน ข้าวโพดอ่อน เอามาทำอะไรก็ได้
ผัดกระเพราข้าวโพด ข้าวโพดทอด ข้าวโพดคลุกเนย ล้วนแต่อร่อยทั้งนั้น

แต่ หญ้า นี่ซิ หรือจะต้องไปหาน้ำ Weedgrass มากิน
เออ..นึกแล้วก็นะ

จะไปหาหญ้าที่ไหนมาเคี้ยว
แล้วให้ดีนะ ถ้าได้ “หญ้าอ่อน” สดๆ หวานๆ ล่ะก็..เยี่ยม
แหม…เปรี้ยวปาก
อิอิ

 

อยากกิน Mos Burger พฤษภาคม 9, 2007

Filed under: Uncategorized — kampooh @ 6:12 pm

pic17.jpg

ปกติก็ไม่เคยเกี่ยงเรื่องกินซักเท่าไร จะfast food หรือ slow food ก็กินได้ทั้งนั้น
แต่ถ้าเลี่ยงได้จะไม่ค่อยกินเบอร์เกอร์ ไม่ได้กลัวหรือคิดเรื่องใด
เหตุเพราะ มันกินยาก ยิ่งเป็น บิ๊กแมคฯ ยิ่งไปกันใหญ่ ยิ่งหลายชั้น ยิ่งลำบาก
กว่าจะอ้าปากงับขนมปังสามสี่ชั้นตรงหน้าได้ ช่างเป็นเรื่องยากเย็น
กินๆไป มะเขือเทศเอย หมูเอย ทะลักออกไปคนละทิศละทาง
แม้จะมีกระดาษห่อไว้ก็เถอะ แถมช่วงหลัง รสชาติก็ไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไร
จะมีก็แต่ Burger King ที่ยังคงรสชาติไว้ได้ และมีเมนู Hashbrown ที่เราชอบด้วย

ล่าสุดๆ มีเบอร์เกอร์สัญชาติญี่ปุ่น ชื่อMos Burger ที่มาแรงแซงโค้ง
เข้าไปเที่ยวในห้องก้นครัว ก็มีแต่คนพูดถึง มาได้พักหนึ่งแล้ว
เพราะเพิ่งมาเปิดสาขาแรกในเมืองไทย คนแห่ไปกินกันจนแถวยาวเหยียด
เห็นแล้วอยากไปเจิมบ้าง แต่สงสัยต้องรอกระแสให้จางๆ ลงอีกหน่อย
ขี้เกียจรอคิว อ้างไปงั้นแหละ จริงๆ ยังจนอยู่
คอยดูนะ รวยเมื่อไร…เจอกันแน่
ระหว่างนี้ก็ดูรูป ยั่วกิเลสไปพลางๆ ก่อนแล้วกัน
..จน…เครียด…กินอะไรก็ไม่ได้

ปล. รูปพวกนี้ไปสูบมาจาก www.weloveeating.com
ช่างภาพที่นี่เค้าถ่ายรูปอาหารได้สวยจริงๆ ลองไปดูได้
(แอบโฆษณาให้เค้าซะงั้น)

pic021.jpg

pic05.jpg

 

กับแกล้มขี้เหล้า..ยามฝนพร่ำ พฤษภาคม 6, 2007

Filed under: Uncategorized — kampooh @ 3:45 pm

หลังเก็บตัวอยู่กับห้องมาได้ระยะหนึ่ง นั่งเขียนโน้นนี่ อ่านหนังสือ ทำตัวนิ่งๆ
หนึ่ง เพื่อให้เวลาตัวเองได้ทบทวนชีวิตที่ผ่านมา และอนาคตที่วางแผนไว้
สอง เพื่อประหยัดเงินทอง ในยามไร้รายได้ และมีแต่รายจ่ายอย่างเดียวอย่างนี้
นั่งมองท้องฟ้า และสายฝนที่ตกเช้า ตกเย็น ตกได้ตกดี
จริงอยู่ที่มันช่วยให้อากาศเย็น ไม่ร้อนแผดเผาอย่างที่ผ่านมา
แต่มันกระตุ้นอารมณ์เหงาซะจน…น้ำตาจะร่วงตามสายฝน

เหมือนชาวบ้านจะรู้ใจ ส่งสัญญาณเรียกรวมพล ณ ห้องขี้เหล้าของพวกเราพอดี
ออกตัวตั้งวงกันตั้งแต่ค่ำวันศุกร์ โดยมีแกนนำตัวพ่อ ตัวแม่ปักหลักอยู่แล้วสองคน
พร้อมเครื่องดื่มเต็มที่ไม่มีจำกัด ตัวพ่อ เพื่อนนักข่าวของเรา มันว่าอย่างนั้น
แต่กับแกล้มกลางวงของพวกเรานี่ซิ ที่เป็นหน้าที่ของเรา

ปกติตรงกลางวงของเราพวก ที่วางอยู่ ก็หนีไม่พ้น ถั่ว สแน็คแจ๊ค แหนมหลอด หมูยอ
เป็นของหากินง่ายๆ มีน้อยมีมาก ขึ้นอยู่กับปริมาณคนและเงิน
เพราะส่วนใหญ่จะเอาไปลงกับพวกขวดเครื่องดื่มมากกว่า
ใครอยากกินอะไร ต่างคนต่างหิ้วมาเอง ไม่ต้องคิดมาก ไม่มีกับแกล้มก็ไม่เป็นปัญหาเท่าไร
และแน่นอน ของติดมือของเราคือ หมูแผ่นอองเธ่ หมูยอ และถั่วปากอ้า
เออ…ได้คอไก่ทอดติดมือมาถุงหนึ่งด้วย

ไม่ต้องคิดการทำเมนูหรูหราในวงเหล้าของพวกเรา เสียเวลาเปล่า
เอาเวลาทำของกิน ไปนั่งรินเหล้า เม้าท์กันสนั่นตึกดีกว่า
กับแกล้มในพิเศษในคืนนั้นจึงมี ยำวุ้นเส้น ที่โทรสั่งจากร้านข้างล่าง เพิ่มมาหนึ่งอย่าง
สั่งไปว่า เปรี้ยวๆไม่เผ็ด แต่ชิมแล้ว ไม่เปรี้ยวแถมเผ็ดซะ…ให้มันได้อย่างนี้
…………………………………………………

เวลาล่วงเลยมาจนตีสาม หรือ ตีสี่…เท่าที่สติที่เหลือยังจำได้
สี่ชีวิตที่เหลือจากหก ก็ล้มตัวลงนอนกันตามมุมต่างๆ ตามแต่ใครจะจับจองได้ก่อนหลัง
………………………………………………..
เกือบสิบโมง ลืมตาขึ้นมา พบเพื่อนสาวข้าราชการ นั่งสะลึมสะลือดูทีวีอยู่ข้างๆ
พร้อมเปรยๆว่า อยากถอนๆ พร้อมลุกไปเอาสิงห์ในตู้เย็นมาเทใส่แก้ว
เออ…แล้วแต่มรึง..กรูจะนอนต่อ
………………………………………………
สิบเอ็ดโมง.. ตัวพ่อเจ้าของห้อง มาร่วมวงถอน..จนสิงห์หมดตู้เย็น
เป็นธุระให้เราต้องลงไปเอามาเพิ่มอีกครึ่งโหล
ได้เพื่อน…ขับรถไปซื้อที่ตลาดปากช่องตอนเจ็ดโมงเช้า
แล้วแอบใส่กล่องกลับมา ยังทำมาแล้ว แค่นี้ทำไมกรูจะทำไม่ได้
ว่าแล้วก็เลยเดินไปดูของกินซะด้วย ได้ส้มตำเปรี้ยวๆมาหนึ่งถุง….เหมาะมากๆ
……………………………………………..
บ่ายนิดๆ เดินไปเอามาอีกครึ่งโหล
แต่กับแกล้ม ก็ยังเป็น ยำวุ้นเส้นเมนูเดิม
เวลาอย่างนี้ ของกิน จะถูกลดความสำคัญลงไปโดยอัตโนมัติ
แต่ข้าพเจ้าแอบ..ทำน้ำเขียวโซดากินซะงั้น
…………………………………………….
ตกเย็นสมาชิกหน้าเดิม และหน้าใหม่ เดินทางมาสบทบเพิ่มอีก
กับแกล้มจึงมีมากขึ้นตามปริมาณ ทั้งไก่ย่าง ข้าวหมูแดง ลูกชิ้น แหนม..ไปจนถึงโจ๊กหมู
ที่คุณแม่ซื้อมาให้ลูกชายวัยสองขวบที่ติดมาเยี่ยมวง..ของน้าๆด้วย
วงจึงแยกเป็นสอง วงหนึ่ง มีเด็กกับผู้ใหญ่ที่หมดสภาพแล้ว นั่งดูวีซีดีพี่บาร์นี่…
กับอีกวงที่ยังร่าเริงได้อย่างน่าอัศจรรย์
……………….เกือบตีหนึ่ง ถึงได้แยกย้าย กระจายตัว

ไม่ว่าจะวงใหญ่ หรือวงเล็ก
เมนูกับแกล้มของพวกเรา ก็ยังเป็นของง่ายๆ บ้านๆ อยู่เสมอ
เป็นอย่างนี้ตั้งแต่สมัยเรียน จุดเทียนกินเหล้าที่ซุ้ม เมนูก็ยังเป็นประมาณนี้แหละ

สำหรับเรา เมนูกับแกล้มในวงเหล้า ที่พิเศษและสร้างความอิ่มเอมได้มากที่สุด
ก็คือ พวกมรึง…ที่นั่งด้วยกันในวงนั่นแหละ
ที่เมนูไหน ก็สู้ไม่ได้