วันที่สองในเมืองใหญ่ยังคงผ่านไป แบบไม่มีอะไรให้ตื่นเต้น สำหรับคนอย่างเราเช่นเคย ตื่นแต่เช้ามาชงกาแฟกิน แล้วนั่งดูช่อง food network ที่มีแต่รายการทำอาหารตลอดทั้งวัน ดูจะเป็นสิ่งที่น่าดูที่สุดในนิวยอร์คสำหรับเรา ดูแล้วตื่นเต้นมาก สร้างเสียงอื้ออึ้งได้ตลอดเวลา ตอนแรกกะว่าเช้านี้จะไปซุปเปอร์ใกล้ห้องของเอส เพื่อซื้อของสดบางอย่างมาทำกับข้าวกินกับโอมและสตางค์ ที่กำลังหลับไหลและไปเรียนหนังสือตามลำดับ ทำกินเองน่าจะประหยัดเงินกว่ามากแน่ๆ แต่สุดท้ายรายการแข่งทำอาหารก็ดึงดูดให้นั่งดูจนเวลาล่วงเลยไปจนเกือบเที่ยง
ให้มันได้อย่างนี้ซิเรา แต่เห็นแล้วก็เกิดกำลังใจให้ตั้งใจหาเงินมาเรียนทำอาหารมากขึ้น อีกสาเหตุหนึ่งที่ไม่อยากออกไปเที่ยวไหนก็คือ เปลือง เตือนตัวเองตลอดเวลาอย่าซ่าให้มากนัก
ตกบ่ายสตางค์กลับเข้ามาพร้อมอาหารจีนอีกเช่นเคย เพื่อนชั้นดูอ่อนแรงอีกแล้ว กินข้าวเสร็จมันเดินไปหยิบหมอนมานอน เออ นอนไปเลย เต็มที่เพื่อน ไม่ต้องไปแรดในเมืองกันหรอก สงสารมึงว่ะ แต่ได้ข่าวว่าวันนี้แกลางานที่ร้านไว้แล้ว เพื่อมาอยู่เป็นเพื่อนชั้นนิ หึหึ
จนจะสี่โมง โอมถามว่าไม่ไปไหนกันเลยเหรอ หันไปดูไอ่ตังค์ ยังนอนคอพับอยู่เลย แต่ปากก็ร้องออกไปว่า
“ตังค์ ตื่นเถอะ ไปเซ็นทรัล ปาร์คกัน”
มันทำหน้าสะลึมสะลือ แต่ก็หยิบกระเป๋าใบใหญ่แบกใส่หลัง เดินตามกันออกมา
แล้วสามชีวิตก็พากันไปเซ็นทรัล ปาร์ค เป้าหมายอยู่ที่น้ำพุนางฟ้า ที่เคยเห็นในหนังกุมภาพันธ์ ซึ่งนิวยอร์คเกอร์ทั้งคู่ต่างบอกว่า ไม่เคยไปเช่นกัน ดีมาก ไปเป็นนักท่องเที่ยวด้วยกันเลย เสียตังค์อีกไป 7 เหรียญค่าตั๋ว ไหนก็ออกแล้วไปให้คุ้ม
เซ็นทรัล ปาร์ค สวยเขียว ต้นไม้ดูแข็งแรงยิ่งใหญ่สมกับที่อยู่มานานเป็นร้อยปี ฟอร์มสวยจนอยากนั่งอยู่ตรงนี้นานๆ แต่พวกเราไปนั่งเม้าท์ชาวบ้านกันที่น้ำพุแทน และกลายเป็นมุมที่สวยที่สุดของนิวยอร์คในความเห็นของคนอย่างเรา เป็นการเที่ยวนิวยอร์คแบบตามใจตัวเองมาก และเฉพาะทางที่สุด ทางตัวเองไง
ละเลียดอากาศตรงนั้นกันอยู่พักใหญ่ โอมก็ชักชวนกันไปไทม์ สแควร์ บอกไหนๆก็มาแล้ว ไปซะหน่อยซิ เอ้าไปก็ไป มุดลงดินกันอีกครั้ง เพื่อมาโผล่หัว แหงนมองตึกสูงเสียดฟ้า สีสัน แสงไฟ และฝูงนักท่องเที่ยวที่มาถ่ายรูปคู่กับตึก และป้ายไฟ
“แค่เนี้ยนะ” คือเสียงเบาๆของเราที่หลุดปากออกมา หึหึ
ฝนหยดลงมาอีกแล้ว วิ่งไปหลบฝนกันที่ร้าน Toy R us ที่อยู่กลางไทมสแควร์ ไอ่ตังค์ดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที แหม เพื่อนกู เก็บอาการหน่อยก็ไม่ได้ แล้วมันก็หายเข้าไปร้านเกม นานจนต้องไปตาม เหมือนเมื่อวานที่มันพาไปร้าน Forbidden สนองตัณหาตัวเองแล้วทิ้งกูไว้….กับกองของเล่น ขอบคุณมากกกกกก
กลับบ้านๆ อยู่ทำไมอีก แยกกันตรงสถานี แล้วเจอกันใหม่นะแก…ได้กลับมาแน่ๆ รู้สึกในใจลึกๆ ระหว่างทางกลับบ้านชวนโอมแวะซุปเปอร์ซื้อของมาผัดมาม่ากินกัน คิดแล้วยังไงก็ถูกกว่า
มาม่า ผักกะหล่ำ เห็ดหอมขาวสด อกไก่ ผัดแป๊บเดียวได้ของกินมื้อประหยัดแต่อร่อย เป็นอาหารมื้อเย็นของเรา
เที่ยงคืนกว่า น้องหม่อง โผล่หน้าเข้ามาพร้อมของกินที่ขนมาให้จากร้านตัวเอง รักน้องจริงๆ ขอบคุณมาก โอมเลยสละ บลูเบอร์รี่ชีสเค้กชิ้นใหญ่เป็นรางวัลให้น้อง (ที่มันเรียกว่า นังกะเทยป่า) แล้ว 2 สาวสวย กับ 1 ชะนีอย่างดิชั้น ละเลียดเค้กและเม้าท์กัน ส่งท้ายให้คืนสุดท้ายที่ไม่ท้ายสุดในนิวยอร์คของเรา มีสีสันแบบไม่เงียบเหงาเกินไปนัก
ตอนเช้า หลังจากเก็บของเสร็จ ก็โทรเรียกแท๊กซี่คันดำไปสนามบิน ตามที่โอมแนะนำไว้ เห็นว่าถูกและดีกว่าโบกคันเหลือง พวกมันใช้บริการบ่อยจนคนขับรถจำได้ จึงปลอดภัยและไว้ใจได้ สำหรับการไปคนเดียวพร้อมสัมภาระหลายใบแบบเรา
ไปถึงเทอร์มินอลของ jetblue ก่อนเวลาตั้ง 2 ชั่วโมง เลยหยิบหนังสือที่แจ๊คให้ขึ้นมาอ่าน Bakery and i เรื่องราวของค่ายเพลงเล็กๆแต่เป็นระดับตำนานผ่านชีวิตและมุมมองของ สุกี้ โดยการเขียนและเรียบของแจ๊คมัน สำนวนเพื่อนชั้นอ่านเพลินมาก จนได้เวลาขึ้นเครื่องแบบไม่รู้ตัวเลยทีเดียว ขอบคุณแกมานะแจ๊ค ไม่เสียแรงที่แบกมาด้วย
