จะว่าไปเราก็ไม่ได้อยู่ในประเภท “มนุษย์กินเนื้อ(วัว)” คือ ไม่ใช่ว่าไม่กินเลย แบบนับถือเจ้าแม่กวนอิม หรือ เพื่อสุขภาพอะไรมากมาย
แต่จะกินก็ต่อเมื่อคิดว่าเนื้อนั้นมันน่าจะมีคุณภาพมากพอ ไม่เหนียวหนับให้ต้องเคี้ยวเอื้องจนปวดกราม สรุปคือ ไม่อร่อย ไม่กินว่างั้นเถอะ
และในเมื่อมาอยู่ในประเทศที่เค้าว่ากันว่า หนาแน่นไปด้วยเนื้อคุณภาพดี อย่างนี้ การลองกินเนื้อดีๆ ซักชิ้น จึงเป็นเรื่องที่ไม่ควรจะข้ามผ่านไป
ส่วนไอ่เจ้าเนื้อ หรือ steak มันก็มีอยู่หลายระดับ หลายราคา อย่างที่รู้ๆกันอยู่ เลือกกินได้ตามใจปาก และปริมาณตังค์ในกระเป๋า
ใจก็อยากกินอยู่หรอก ไอ่ที่ดีๆ นุ่มๆ แบบไอ่พวกวัวกินเบียร์ แล้วนวดให้ไขมันกระจาย เคี้ยวแล้วแทบละลายในปาก โน่นนั่นนี่มากมายน่ะ
แต่พอสำรวจศักยภาพตนแล้ว…..รอไปก่อนก็แล้ว… ไม่ได้หมายความว่าจะไม่กินนะ…ชั้นพร้อมเมื่อไรละก็..ได้เจอกันแน่ๆ
ระหว่างนี้เราก็ไปลองๆร้านกลางๆ แต่อร่อยไม่น้อยหน้าใครไปพลางๆ ใช่มั้ย ของอย่างนี้มันต้องเก็บชั่วโมงบินไปเรื่อยๆ
เพื่อนพาไปชิมร้าน logan’s roadhouse เห็นเค้าว่าอร่อย ไปๆ ถ้าเค้าว่าอร่อย มีเหรอจะไม่ไป
ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่า roadhouse ฉะนั้นบรรยากาศมันเลยเป็นอเมริกาแบบคาวบอยจ๋ามากๆ แบบในหนังคาวบอยที่เคยเห็นเด๊ะๆเลย
แต่เรื่องน่าสนุกของเค้าคือ ถังถั่วลิสงอบแห้งที่ตั้งไว้ในร้าน รวมไปถึงแบบถังเล็กๆ ที่อยู่บนโต๊ะด้วย ซึ่งเค้ามีไว้ให้แขกเอาแทะกินเล่นๆ
ไอ่ได้กินเล่นๆ ฟรีๆ ระหว่างรออาหารเนี่ย มันก็ไม่แปลกเท่าไร แต่ที่แปลก และกลายเป็นเสน่ห์ของร้าน กลับเป็นเปลือกถั่วต่างหาก
เพราะพื้นร้านจะเต็มไปด้วยเปลือกถั่วลิสงที่แกะแล้วหล่นทั่วพื้นไปหมด แบบเดินๆไปก็ได้เหยียบเปลือกถั่วกรอบๆแกรมๆ ตลอดเวลา
แรกก็ตื่นเต้นดี กับการได้แกะเปลือกถั่วแล้วโยนทิ้งลงพื้นได้เลย แต่พอนึกว่าตอนเก็บร้าน คนทำงานต้องทำอะไรกับพวกมัน
ก็เลยได้แต่………..เฮ้อออออออออออ เหนื่อยแทนเลย
หลังจากได้โต๊ะและสำรวจเมนูแล้วก็เลยเลือกชิม steak กับกุ้งทอด มันมาแบบชุดพร้อมให้เราเลือกจานรองได้อีกสองอย่าง
ก็เลยเอามันบดกับซีซ่าร์ สลัดมากิน เห็นว่า มันบดเค้าก็ขึ้นชื่อไม่น้อยเหมือนกัน แต่เจ้าเนื้อเนี่ย คิดอยู่พักหนึ่งได้ ว่าจะกินแบบไหนดี
เพราะมันไม่ได้มีแค่ rare medium หรือ well done เท่านั้น มันมีแบบระหว่างๆ เพิ่มเข้ามาด้วย ซึ่งก็ไม่ใช่คอเนื้อขนาดนั้นซะด้วย
ก็เลยบอกเอาแบบ medium ไป ดิบไปก็ไม่ไหว จะเอาสุกก็นะ หลังจากอ่าน kitchen confidentials ของ anthony จบแล้ว
ดิชั้นคงไม่มีทางสั่งแบบ well done มากินอีกแล้วตลอดชีวิต
ระหว่างนั่งรออาหาร เค้าก็จะยกตะกร้าขนมปังแบบดินเนอร์โรล พร้อมเนยสดมาเสิร์ฟให้ที่โต๊ะ ไม่ต้องสั่ง อันนี้เป็นของฟรี (อีกแล้ว)
ปรากฎว่าจะด้วยความหิวหรืออะไรก็แล้วแต่ ขนมปังดินเนอร์โรลของร้านนี้ชนะเลิศด้านรสชาติแบบได้เต็มสิบ
เพราะเนื้อแป้งแน่น เหนียวนิดๆ แต่นุ่มละมุนกำลังดี เรื่องความอร่อยไม่ต้องพูดถึง เพราะดิชั้นหมดไปสามก้อนแบบไม่คิดหน้าคิดหลังแม้แต่น้อย
ขนาดจะถ่ายรูปยังแทบจะไม่ทัน ได้มาแบบแหว่งๆ ไม่ต้องเต็มตะกร้า เพราะเพื่อนมันเร็วมันคว้าไปแล้วสอง
ไปกัน 5 คน เค้ายกมาให้ 5 ก้อน มนุษย์ตะกละทั้งห้า ขอเค้าเพิ่มอีก คราวนี้ยกมาเลยแบบล้นๆ 8-9 ก้อน…
(กระซิบกันเอง เออ..กูว่าเค้าประชดพวกเราแน่ๆเลย)
และการกินหนมปังแบบชูชกของพวกเรานี่เอง ที่เป็นผลให้ พออาหารจานหลักมาลงตรงหน้า(ที่เค้าให้กินกับขนมปังน่ะแหละ)
ก็เกิดอาการอิ่มๆจุกๆ ขึ้นมาทันที แทบจะเดินไปขอกล่องใส่กลับบ้านกันตั้งแต่ยังไม่ได้กินแม้แต่คำเดียว
ไหนๆก็มาแล้ว ก็กินไอ่จานตรงหน้าซะหน่อย พอเป็นพิธี ไม่งั้นเค้าจะด่าเอาได้ว่า นั่นไง กูว่าแล้ว พวกมึงต้องกินไม่ไหว
แต่พอเอาส้อมจิ้มลงไปในเนื้อชิ้นตรงหน้าเท่านั้นแหละ ก็เกิดอาการลังเล..และสงสัยว่า นี่ มัน medium แน่เหรอเนี่ย
คือมันแข็ง แห้ง และกระด้างมาก แถมไม่มีสีชมพูนิดๆ แบบที่ medium ควรจะเป็น ไหนอ่ะ สีชมพู ไม่เห็นเลย
ซึ่งอีแบบเนี่ย มันเป็น well done ชัดๆ แล้วก็แน่ใจทันทีเมื่อตัดเข้าปาก 5555
ว่าเนี่ย ไม่ใช่ well done ธรรมดา มันเป็น super well done ต่างหาก และยิ่งชัดเจนยิ่งขึ้นเมื่อเห็นไอ่ไม้ที่ปักตรงชิ้นเนื้อ
มันขียนไว้ว่า Well แถมมีตั้งสองไม้เชียว ….WELLLLLLLLLLL จริงๆ
“ป้าขาๆ รู้สึกว่าหนูสั่งแบบ medium ไปนะจ๊ะ ทำมันเป็นแบบนี้ล่ะ”
ป้าคนรับออเดอร์ ทำหน้าเหวอไปนิดหนึ่ง แล้วรีบเปิดใบออเดอร์เช็คใหญ่เลย ” จ๊ะ ที่รัก มันผิดจริงๆ เราจะเปลี่ยนให้เธอใหม่นะ “
มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นแหละจ๊ะ ป้าจ๋า
ส่วนไอ่จานที่วางตรงหน้า ก็ต้องเขี่ยมันบดกับกุ้งทอด (ตัวเล็กๆ) กินไปพลางๆก่อน (จริงๆ ก็อิ่มขนมปังไปแล้วล่ะ)
ไม่นานหนัก เนื้อชิ้นใหม่ ที่สำคัญมันชิ้นใหญ่กว่าเดิมก็วางลงตรงหน้า ตัดเข้าปากเพื่อพิสูจน์…อืมๆๆๆ มันต่างกันฟ้ากะเหวเลยจริงๆ
ความนุ่มมันผิดกันเยอะมาก ต้องอย่างนี้ซิ เสียดายว่าไม่ได้ถ่ายรูปชิ้นที่สองมาด้วย กลัวเค้าจะหาเราถ่ายเก็บไว้หาเรื่อง
เนื้อตรงกลางเป็นสีชมพูติดอยู่นิดๆ แหมๆๆ เห็นแล้ว มันน่าหั่นมาทำยำเนื้อกินจริงๆ ใส่ใบสะระแหน่หน่อย โรยแตงกวาหั่นบางๆนิด
แต่พอเหลือบไปเห็นมันบดอยู่ข้างๆ ยำเนื้อในฝันก็พังครืนทันที 55555555555 สงสัยเมนูพรุ่งนี้จะหนีไม่พ้นละมั้งเนี่ย
จะว่าไปการศิลปะการย่างเนื้อ มันเป็นความสามารถส่วนตัวจริงๆ ถ้าไม่เก่งจริงๆ ไม่มีทางย่างเนื้อให้ออกมาสมบูรณ์ตามประเพณีนิยมได้แน่ๆ
เท่าที่หัวกะบาลเล็กๆของเราจำได้ ความสุกของเนื้อจะมีหลายระดับ แต่ถ้าเอาแบบคร่าวๆ ก็จะมีอยู่ 4 ระดับ เริ่มจาก
very rare คือ พวกย่างพอผ่านไฟ หั่นแล้วเนื้อส่วนใหญ่ยังแดงๆ แล้วต้องมีเลือดเยิ้มๆด้วย (เหอๆ คิดถึงลาบดิบแถวบ้าน สู้ได้ชัวร์)
rare คือ ข้างนอกเป็นสีน้ำตาล แต่เนื้อข้างในยังแดงๆ อยู่
medium คือ ข้างนอกสุก ข้างในจะเป็นเนื้อติดชมพูๆ นิดๆ (แบบที่เราชอบ)
well done คือ สุกจัด สุกโคตร ทั้งนอกและใน
แต่บางร้านที่เค้าเป็นร้านสำหรับคอเนื้อจริงๆ จะมีพวก Rare plus ,Medium rare, Medium well อะไรอีกมากมาย แล้วแต่เทคนิคการย่าง
อันนี้ก็สุดแต่ว่า ลิ้นใครชอบแบบไหน ดูๆแล้วยังแอบสงสัยนิดๆ ว่า ไอ่พวกที่ต่างกันนิดๆหน่อยๆ รสชาติมันจะต่างกันขนาดไหนนะเนี่ย
เหอ เหอ เหอ…หรือว่างานนี้ต้องลองให้ครบทุกแบบก็ไม่รู้ จะได้รู้กะเค้าซะที
(ภาพประกอบนี้จาก www.gettyimages.com)
