เรากลับมาแล้ว…หายไปนานหลายเดือนอยู่เหมือนกัน ถ้านับจากโพสต์สุดท้ายที่ทำไว้ ก็ร่วม 5 เดือนได้
ไม่น่าเชื่อว่าเราจะไม่แตะต้อง การเขียนblog เป็นเวลานานขนาดนี้
สาเหตุก็ตามหัวข่าวที่พาดเอาไว้ เพราะเรามี “ความรัก” ง่ายๆ ได้ใจความ ไม่ต้องอธิบายอะไรให้มันอ้อมโลก
แต่ความรักของเรา กลับมีอายุการใช้งานสั้นเหลือเกิน ไม่รู้จะจบเร็วไปไหน จบแบบไม่ให้รู้เนื้อรู้ตัว
แม้จะเตือนตัวเองให้เตรียมใจ รับมือกับวันหมดอายุเอาไว้แล้วก็ตาม แต่ก็ยังไม่ทันการณ์
แน่นอน…. หน้าอย่างเรามีเหรอจะรับมือไหว แค่มีดบาดมือยังร้องโวยวายอย่างกับโดนแทง
แล้วนี้ “อกหัก” เพราะโดนผู้ชายที่เรารักทิ้งไปแบบไร้คำอธิบาย (แต่มารู้ทีหลัง เพราะโทรไปถามมันก็เถอะ)
ในบรรยากาศหนาวๆเย็นๆของเมืองไร้หัวใจอย่างนิวยอร์กคงไม่ต้องให้อธิบายว่า เราจะเป็นยังไง
เอาเถอะ…มันผ่านไปแล้ว (แม้พระเจ้าจะใจร้าย บังคับให้เราต้องเจอกับมันอีกทุกๆ 5 วันในหนึ่งอาทิตย์ก็เถอะ)
ในเมื่อตอนนี้ยังไม่ตาย ยังหายใจอยู่ เสียน้ำตาไปก็มีแต่เปลืองทิชชู่เปล่าๆ…ชีวิตมันก็ต้องดำเนินต่อไป…
สุดยอดคำเตือนสติของเพื่อนที่ทำให้เราตาสว่างขึ้นมาได้ นั่นคือ
“แกจะไปเสียดายทำไมกับไอ่แค่ไอติมก้อนหนึ่งที่มันตกพื้นไปแล้ว แถมตกไปใกล้ๆ ขี้ด้วย
แกจะเก็บมากินอีกมั้ย จะเสียดายทำไม ก็ซื้อก้อนใหม่มากินซะหมดเรื่อง มีไอติมอร่อยๆ อีกตั้งเยอะแยะ”
เป็นไงล่ะ เพื่อนเรา..ช่างเปรียบเปรยมั้ย เห็นภาพมากๆ
มันบอกว่า พูดกับคนอย่างเรา ต้องแบบนี้แหละ เราถึงจะรู้สึก (คือเอาของกินมาล่อนั่นแหละ)
และเมื่อรู้สึกตัวแล้ว เราถึงได้พบว่าเราเดินหลงทางมาตั้งไกล และมันไม่ใช่ทางที่เราตั้งใจจะไปเลยซักนิดเดียว
แต่ยังไง ตอนนี้เราก็กลับมาแล้ว กลับมาเดินบนเส้นทางของเราเองอีกครั้ง
Since there’s no more you and me
It’s time I let you go
So I can be free
And live my life how it should be
No matter how hard it is, I’ll be fine without you
……………………………………………………….
นั่นซินะ อยู่มาได้ตั้ง 30 ปีโดยที่ไม่มีไอ่ผู้ชายคนนี้
จะอยู่ต่อไปโดยไม่มีมันในชีวิต ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนี่นา
และทายซิว่าอะไรเอ่ย ช่วยชีวิตเราไว้ได้จากเหตุการณ์ครั้งนี้
เฉลย..มันคือ ทีรามิสุ นั่นเอง ขนมอร่อยๆ สัญชาติอิตาลี กลายเป็นเข็มทิศ ช่วยให้ไม่หลงทางผิด(คิดจนตัวตาย55)
หลังจากไปหาพบสูตรการทำทีรามิสุ ใน youtube ดูไปดูมา พบว่าเป็นสูตรที่น่าลองเล่นมากๆ
ใครอยากลองเอาสูตรนี้ไปเล่นดูบ้าง ก็แวะเข้าไปเอาสูตรและวิธีทำได้ที่นี่นะ
น่าเล่นใช่มั้ยล่ะ แล้วจะรอหาอะไรอยู่ ก็ออกไปหาอุปกรณ์เครื่องปรุงต่างๆ นานา มาทำกันเถอะ
หลังจากทดลองใช้ mascapone และ sponge finger biscuits มาสอง-สามยี่ห้อ
เราก็พบยี่ห้อที่ทำออกแล้ว รสชาติและหน้าตาเป็นที่น่าพอใจ ตอนนี้ยังไม่ค่อยลงตัวเท่าไร
เพราะเราก็ปรับสูตร และขั้นตอนการทำบ้างอย่างไปบ้าง (จะทำสูตรเค้าให้เป็นของตัวเองว่างั้นเถอะ)
แต่อีกไม่นานน่าจะได้สูตรและขั้นตอนการทำทีรามิสุ ที่รสชาติและหน้าตาลงตัว ไม่เพี้ยนไปเพี้ยนมา
ช่วงนี้ ชาวบ้านรอบๆตัว ก็คงต้องทนเป็นเหยื่อกิน ทีรามิสุของเรา กันไปอีกพักหนึ่งแหละ 555
รูปที่เอามาลง เป็นรูปทีรามิสุชุดแรกที่ลองทำ มันเลยออกมาฉ่ำน้ำไปหน่อย เพราะยังไม่รู้เทคนิคเท่าไร
ว่าตอนเอา biscuits จุ่มน้ำกาแฟผสม เอาแค่ให้มันชุ่มข้างนอกก็พอ ไม่ต้องให้อิ่มน้ำจนซึมเข้าไปข้างใน
เพราะสุดท้ายมันจะนิ่มและแฉะเกินไป อันนี้ไปแอบอ่านในหนังสือ cookbook ที่ barn and noble มา
ครั้งหลังๆ ขนมเลยออกมาดูดีกว่าเดิมเยอะ แต่ไม่ได้ถ่ายรูปไว้ เพราะ..ถ่ายไม่ทัน 555 เอาไว้ครั้งหน้าก็แล้ว
ปล.
ขอบคุณคิ้วหนาและคุณแตะฯ ที่อุตส่าห์แวะเข้ามาเยี่ยม
ทั้งๆที่เราหายหัวไปนานมาก
จากนี้ไป สัญญาว่าจะเอาของกินอร่อยๆ ดีๆ มาฝากไม่ให้ขาด
และจะไม่หายหัวไปไหนอีก 555
