ดูซิ อุตส่าห์ตั้งใจว่าจะขยันมาเขียนเรื่องลง blog เพราะอุตส่าห์สะสมข้อมูลเอาไว้ซะเต็มเปี่ยม เรียกว่าแน่นขนัดเลยล่ะ
แต่สุดท้ายก็มีเรื่องซะงั้น (อีกแล้ว ขยันหาเรื่องใส่ตัวตลอดเลยนะแกเนี่ย)
คือว่า คือว่า notebook ของดิชั้น โดนvirusเล่นงานค่ะคู๊ณณณณณณณ
แล้วอย่างซวยอ่ะ โดนแบบตัวแม่อย่างแรงเข้าไป ข้อมูลทั้งหมด หายวับไปกับตา ทั้งงานที่เขียนไว้ ไหนจะเพลงอีกล่ะ
ที่สำคัญ รูปถ่ายทั้งหมดของดิฉัน โดยเฉพาะรูปตั้งแต่เหยียบแผ่นดินอเมริกาเนี่ย หายไปหมดเลยยยยยยยยยยยยยย T-T
ทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากทำใจอย่างเดียว
ขอบคุณพระเจ้า แต่หนูอยากจะลืมแค่บางเรื่องเท่านั้นเอง ไม่ต้องช่วยลบความทรงจำทุกอย่างที่ผ่าน ด้วยวิธีนี่ก็ได้ด้ายยยยยย
พระเจ้าทำเกินหน้าที่ไปแล้วล่ะ…รู้ตัวเปล่าเนี่ย
เกือบสองปีในอเมริกาของเราเลยกลายเป็น vanishing memories ไปซะแล้ว
สองสามวันที่ผ่านมาเลยได้แต่หัวเราะเป็นบ้าเป็นหลัง กับความซวยของตัวเอง
ยังดีว่า ในกล้องป๊อกแป๊กของเรายังมีรูปบางส่วนที่ความขี้เกียจเป็นพระเอกของงาน ทำให้เราไม่ลบมันจากกล้องไปซะก่อน
(ปกติจะอุทานว่า พระเจ้าช่วย แต่งานนี้ โกรธกันอยู่ ไม่ได้ช่วยอะไรเล๊ย ให้ตายซิ)
เลยยังมีรูปหลงเหลือมาให้ได้เอามาเขียนประกอบลง blog ได้อยู่บ้าง
บ่นจบแล้ว เข้าประเด็นกันเถอะ Tea and Sympathy ร้านนี้เป็นกำลังติดปากเรามากๆ ในช่วงนี้ เพราะไปกินบ่อยกว่าที่อื่น
คือติดใจในบรรยากาศแบบผู้ดีอังกฤษของเค้ามาก เข้าไปแล้วเหมือนหลุดเข้าไปในห้องนั่งเล่นของคุณยายชาวอังกฤษ
เพราะทุกอย่างในร้านได้อารมณ์ grandma’s living room ทุกกระเบียดนิ้ว ไม่ว่าจะเป็นเก้าอี้ โต๊ะ แก้วน้ำ จานชาม
แถมพนักงานในร้าน ก็พูดสำเนียงอังกฤษกันสุดโต่ง ประหนึ่งว่าหลานสาวคุณยายมารับออเดอร์เอง
ไม่ใช่แค่สำเนียงนะ หุ่นเค้าก็เป็นผู้หญิงอังกฤษมาก ไม่อยากเม้าท์ แต่แบบว่า เออ..คัพ DD plus size กันทุกคน
(อย่าๆๆๆ อย่าคิดว่าผู้หญิงอังกฤษจะผอมสวย แบบ kate moss กันทุกคน ได้ข่าวเค้าเพิ่งมางานเปิดร้านtopshop ที่ soho)
จริงๆ ไม่ได้หลงใหลได้ปลื้มอะไรกับความเป็น Great Britain มากนักหรอก
เพราะนอกจากวงการฟุตบอล กับ ดนตรีแล้ว ความเป็นอังกฤษ ไม่ได้มีเตะตาต้องใจเราเท่าไรเลย
แต่ชอบกึ่งขำๆ ในความเป็นพิธิรีตองของเค้ามากกว่า (แต่ถ้าถามว่าให้ไปเที่ยวอังกฤษอีกมั้ย….ไปดิ..ถามได้)
ร้านเนี้ย มันดูประดิษฐ์ๆ ดี เหมือนนั่งอยู่ในฉากละครเวที ดูเกินจริงนิดๆ แต่ก็ได้รสชาติดีหน่ะ
อาหารที่เค้าขาย ก็เป็นอาหารอังกฤษน่ะ นอกจาก ชุด Afternoon tea อันขึ้นชื่อแล้ว ก็มี shepherd’s pie, yorkshire pudding
อะไรพวกนี้แหละ เห็นป่ะ แค่ชื่อมันก็ผู้ดี๊ ผู้ดี 555 ขอเม้าท์ (ไม่รู้ทำไมชอบเม้าท์พวกอังกฤษ) อี shepherd’s pie เนี่ยนะ
ตอนแรกๆสงสัยว่า พายอะไรวะ ชื่อเหมือนหมา (คิดไปได้) มารู้ทีหลังว่า อ๋อ shepherd แปลว่า คนเลี้ยงแกะ
แล้วไอ่พายเนี่ย เค้ามันจะใช้เนื้อวัวบ้าง เนื้อแกะบ้าง เอาสับๆมาทำกัน ง่ายๆ พายของคนเลี้ยแกะนั่นเองค่ะ คุณผู้ชม
แต่คนเลี้ยงหมาอย่างเรา กินแล้ว ชิมแล้ว ไม่ชอบอ่ะ มันเค็มไป เลยได้แต่เล็มๆกินแค่มันฝรั่งบดที่โปะหน้ามาเท่านั้นเอง
แต่รูปไอ่พายดองเค็มเนี่ย ไม่มีให้ดูนะ มีแต่ รูป mac cheese pie เหลือติดกล้องอยู่เลยเอามาลงแทน แถมอร่อยกว่าด้วย 555
เราติดใจ Sticky toffee pudding ของเค้ามากกว่า มันอร่อยดี กินกับชา mint ร้อนๆ หอมๆ แล้ว มันลงตัวมาก
แต่กินแล้วอร่อยแบบลืมตาย ลืมไปว่ากำลังลดน้ำหนักอยู่ (ได้ข่าวว่าเดือนที่แล้วหล่อนไปกินตั้งสองครั้ง ซื้อกลับมากินอีก น่ากลัวจริงๆ)
เนื้อเค้กกับครีมอุ่นๆ กินแล้วไม่อยากกลืนลงกระเพาะเลย ตอนกินครั้งแรก สงสัยหน้าตามีความสุข ออกนอกหน้าไปหน่อย
ฝรั่งโต๊ะข้างๆ นั่งมองหน้าแล้วถามว่า อร่อยมากใช่มั้ย…หน้าคนถามแบบว่า ขำมาก เออ…อร่อย ถามทำไมยะ ชิ ชิ ชิ
ไม่เชื่อดูรูป….ดูเนื้อครีมนะ โหยยย สุดยอดความอร่อย เชื่อยังว่าทำไมอีตาฝรั่งคนนั้นมันถึงถามเรา
เฮ้อ..ขนาดตอนเอารูปลง เห็นแล้วยังอยากกินเลย แต่ไม่ได้ๆ ต้องหักห้ามใจเอาไว้
ต้องจริงจังกับการลดน้ำหนักให้มากกว่านี้ จริงๆ มันก็ลดลงไปเยอะแล้วล่ะ ตอนนี้ใส่ไซส์ 8 ได้แล้ว จากที่เคยใส่ไซส์ 14
แต่เราตั้งเป้าเอาไว้ที่ ไซส์ 4 ยังไงก็ต้องให้ต่ำกว่า 5 ให้ได้ คอยดูนะ ชั้นจะเอาชนะใครบางคนที่เคยถากถางชั้นเอาไว้
รู้จักชั้นน้อยไปซะแล้ว…เชอะ
