ทำขนมจีนน้ำเงี้ยว…แล้วคิดถึงแม่ มิถุนายน 30, 2009

ในที่สุดโครงการน้ำเงี้ยวสุดขอบฟ้า ก็สำเร็จ เสร็จออกมาเป็นอาหารที่กินได้จริงซะที หลังจากวาดวิมานในอากาศมานานมาก
หลังจากได้น้ำพริกมาเมื่อหลายวันก่อน วันนี้เพิ่งได้ฤกษ์ออกไปหาซื้อเลือดหมู กระดูกหมู ถั่วงอก ฯลฯ
เดินเล่นหาของกิน หยิบโน่นหยิบนี่ อย่างเพลิดเพลิน..ได้ขอที่ไม่ได้ตั้งใจจะมาซื้อติดมาเพียบ….เฮ้อออ เบื่อตัวเองจริงๆ

กลับมาบ้าน รีบตั้งน้ำต้มกระดูกหมูก่อนชาวบ้านเลย มันจะได้เปื่อยๆ แทะง่ายเคี้ยวเพลิน…
หั่นเครื่องต่างๆ เสร็จแล้ว ก็ตั้งกระทะ ผัดน้ำพริกกับหมูสับ สุกหอมดีแล้ว ก็เติมน้ำต้มกระดูกนั่นแหละ นิดหน่อย
ตอนผัดนะ โคตรเกรงใจบ้านข้างๆ คือขนาดเรายังจามแล้ว จามอีก..อีฝรั่งบ้านติดกัน มันคงด่ากระจาย..แฮะๆๆ ขอโทษนะ
จากนั้น ใส่กระดูกที่ต้มพอเปื่อยแล้วลงผัดด้วยกัน..กะว่ากระดูกหมูกับน้ำพริกเข้ากันดี กะว่าได้จามซัก สามสี่ที เป็นกันใช้ได้
เติมน้ำต้มกระดูกหมูนั่นแหละลงไป…ใส่เลือดหมู ใส่มะเขือเทศ ปรุงรสด้วยน้ำปลา น้ำตาลนิดหน่อย ต้มต่อไปซักพัก

ทำไปก็คิดถึงตอนที่เข้าไปป้วนเปี้ยนอยู่ในครัวกับแม่ จำได้ว่าแม่แอบเติมเต้าเจี้ยวลงไปด้วย…อืม เอาบ้างดีกว่า
น้านนนนน..รสชาติออกมาเหมือนของที่แม่ทำเลย…ดีใจสุดๆ
ทำไป ก็คิดถึงแม่ไป…(อย่า ไม่ได้ออกแนวเศร้า แค่ความคิดถึง ไม่ใช่เรื่องเศร้า การคิดถึงกันเป็นความสุข ไม่ใช่เรื่องเศร้า)

ตอนเขียนบล็อกนี้ครั้งแรก ก็เขียนถึงน้ำเงี้ยวของแม่ กลับไปอ่านอีกที เออ นะ นานแล้วเหมือนกัน

น้ำเงี้ยวได้แล้ว..เส้นขนมจีนล่ะ ไม่มี ที่นี่ไม่มีเส้นขนมจีนขาย ไม่ว่าจะแบบแห้งหรือสด จริงๆ หาแล้วสาบานได้
แล้วใครที่ไหนเค้าจะมานั่งผสมแป้ง ต้มเส้นขนมจีนขายให้แก..ใช่ป่ะ
ใช้อย่างอื่นแทนละกัน เลือกไปเลือกมา ก็ตัดสินใจหยิบเอาเส้น somen ของญี่ปุ่นมาแก้ขัด…หน้าตามันคล้ายๆกัน
รสชาติออกมันไม่เหนียวนุ่ม หนึบหนับแบบเส้นขนมจีนหรอก แล้วเส้นมันก็ไม่ดูดซับน้ำซอสได้ดีเท่า
แต่เอาน่า…ตัวสำรอง มันก็มีข้อดีของมันแหละ …เนอะ เนอะ

เห็นเปล่า ต้มออกมาแล้ว หน้าตาคล้ายกันมาก เราพยายามจะจับให้มันเป็นจับๆ เป็นขนมจีนแล้ว แต่ทำได้แค่เนี้ย ไม่สำเร็จว่ะ
พอเส้นสะเด็ดน้ำดีแล้ว ก็เอาใส่จานตักน้ำเงี้ยวราด โรยหน้าด้วยถั่วงอกนิด ผักกาดดองหน่อย..
ออกมาหน้าตาใช้ได้เหมือนกันนะเนี่ย กินร้อนๆ อร่อยดี กระดูกหมูเนื้อล่อน แทบไม่ต้องแทะ ประเสริฐมาก
เครื่องน้ำเงี้ยวเนี่ย เราชอบกินกระดูกหมูสุดแล้ว เลือดหมู อะไรเงี้ย ไม่เท่าไร

กินเสร็จ..น้ำตาแทบไหล ไม่ใช่ๆ เราไม่ได้คิดถึงแม่
แต่ลืมบีบมะนาวอีกแล้วอ่ะ
ตลอดเลยกู น่าเบื่อจริงๆ

น้ำพริกอ่องกับไข่เจียว มิถุนายน 27, 2009

เมนูง่ายๆ…แต่ทำให้อร่อยจนน้ำตาแทบไหล
วันก่อนโน้นนน ไปได้น้ำพริกสำเร็จรูปจากร้านของชำไทย..แถวไชน่าทาว์น เหมือนเดิมหิ้วกลับมาสองสามอย่าง
ทั้งน้ำพริกอ่อง น้ำพริกน้ำเงี้ยว น้ำพริกทำฮังเล น้ำพริกข้าวซอย สังเกตได้ชัดว่าเอาแต่ของกิ๋นบ้านเฮาขนาดเน้อเจ้า
กลับมาบ้าน วิ่งไปซื้อหมูบด มะเขือเทศ..กลับมาทำน้ำพริกอ่องกินทันที
วิธีทำง่ายสุดๆ
ผัดน้ำพริกกะหมูบด เติมน้ำนิดหน่อยพอคลุกคลิก ใส่มะเขือเทศ พอมันนิ่ม ก็ปรุงรสด้วยน้ำปลา น้ำตาล..
เสร็จแล้ววววววววววว
ง่ายป่ะ
ตักใส่จาน กินกับข้าว..เราเจียวไข่สองฟอง ไว้กินคู่กัน
ง่ายเนอะ แต่อร่อยสุดขั้วหัวใจ

แถมๆ อันนี้เป็นเมนูไข่จากร้านญี่ปุ่น..จำชื่อไม่ได้..แต่ไปกินบ่อยๆกะเพื่อนสาว
หน้าตาดี..อร่อยดีด้วยนะ

อันนี้สั้นๆ
แต่ได้ใจความว่า “อร่อย”
555

Momofuku milk bar มิถุนายน 7, 2009

ตามรูป เพิ่งไปกินมา เอารูปมาแปะไว้ก่อน เดี๋ยวจะกลับมาเขียน (ด่า) วันหลัง
______________________________________________________

ว่างแล้ว แวะมาบ่นตามรูป
วันก่อนไปชิมเค้กร้าน momofuku milk bar ตามคำชวนของเพื่อนมัน เห็นมันคุยนักคุยหนา ว่าให้ไปกินให้ได้นะ
อ่ะ เค้าเสนอมา เราก็สนองรับ..เรื่องกิน เคยมั้ยที่จะตอบปฏิเสธ ไม่มี๊ ไม่มี

ร้านจริงๆร้านเค้ามีชื่อด้านก๋วยเตี๋ยว ราเมน อะไรอย่างเงี้ย..คุณ Devid chang เค้ามือขึ้นเรื่องก๋วยเตี๋ยวจริงๆ
รสชาติก๋วยเตี๋ยวเค้าก็ไม่เลวร้ายนะ อร่อยพอใช้ได้ แต่จะให้ฝ่าฝูงชนเข้าแถวไปกินเนี้ย..คงไม่อ่ะ
ร้านอร่อยๆ ที่ไม่ต้องรอนานขนาดนั้น ในราคาเท่ากัน แถมรสชาติเหนือกว่า…ในเมืองเนี้ย มีอีกเป็นร้อย
ทางเลือกของชีวิตชั้นมีมากกว่าหนึ่งอยู่แล้ว เรื่องอะไรต้องไปชะเง้อและแขวนท้องรอกินร้านเค้าด้วย
(จริงๆ อาจจะเป็นเพราะแรงหมั่นไส้ในความดัง อิอิ)
เป็นผลให้ยามได้ชิมเค้ก ในมุมเปิดใหม่..ที่ขอเรียกกว่ามุมเปิดใหม่ เป็นเพราะร้านเค้กของเค้าเนี้ย
ใช้ด้านหลังของร้าน momofuku ssam bar มาเปิดเป็นร้านเค้ก แล้วช่องให้เดินทะลุถึงกันด้วย
ประมาณว่าถ้าหิวจัด รอกินก๋วยเตี๋ยวไม่ไหว ก็ไปสั่งขนม นมเนยกินก่อนก็แล้วนะ (คิดได้นะ)

ร้านเค้กที่พยายาม สร้างเค้กให้เป็นตำนาน ด้วยการใส่เครื่องปรุง และส่วนผสมที่ไม่มีใครเคยทำมาก่อน
อย่าง arnold palmer cake ที่ประเคนใส่ทั้ง iced tea jelly, lemon mascarpone cream,
almond tea crunch รสหวานจัดด้วยน้ำตาล(ทั้งกระสอบ) และเปรี้ยวโด่ง ด้วยน้ำมะนาวสังเคราะห์
แม้จะขายในราคาเพื่อนกัน ชิ้นละ 5 เหรียญ ก็ไม่ทำให้รสชาติดีขึ้นมาได้เลย จริงๆ นะ ไม่ได้เวอร์
กินไปสามคำ แล้วหยุดกินทันที พร้อมทิ้งแบบไม่เสียดายเงินเลยซักนิดเดียว

แต่อาจจะหาว่า ใส่ร้ายป้ายสีเค้าเกินไป อ่ะ ชิมอีกรสก็ได้ เลือกเอา pistachio cake มากิน ดูจากหน้าตาแล้ว
น่าจะโอเค ชื่อก็ไม่แปลกมาก ส่วนผสมก็ไม่มีอะไรเวอร์ๆ ที่ดูเข้ากันไม่ได้ ราคา 5 เหรียญเท่ากัน
เออ…ชิ้นนี้โอเค..กินได้จนเกือบหมดชิ้น..แต่อาจจะเป็นเพราะหงุดหงิดจากได้เค้กเปรี้ยวหวานชิ้นแรก
เลยทำให้อารมณ์อร่อยในชีวิต หมดไปแล้วอย่างสิ้นเชิง…พอแล้วกู กลับบ้านดีกว่า
อ้อ…
ข้อดีของร้านนี้คือ ถ่ายรูปได้แบบไม่ต้องกลัวโดนด่า ครัวเค้าก็เปิดให้เห็นตอนอบเค้กด้วย
แอบไปถ่ายรูปเค้กก้อนใหญ่ที่เค้าเพิ่งอบเสร็จ …แม่ครัวคนสวยหันมาเห็นเค้าก็เลยถามว่า อยากถ่ายใกล้ๆ มั้ย
ว่าแล้ว she ก็ยกเค้กทั้งก้อนออกมาตั้งตรงหน้า เลือกมุมสว่างๆ ให้ถ่ายด้วย ชนะเลิศจริงๆ
รักเค้าจัง…แค่นี้แหละ
แต่ก็ไม่ได้ทำให้เค้กรสชาติดีขึ้นหรอกนะ
ขอบคุณนะ แต่ขอโทษจริงๆ