Eat-aholic

Test it…Feel it by yourself

นิวยอร์คจ๊ะ…เรายังรักกันไม่ได้จริงๆ(ตอน1) มิถุนายน 11, 2007

Filed under: Uncategorized — kampooh @ 6:55 am

ท่ามกลางการเตรียมตัวอย่างโกลาหล
ในที่สุดวันนี้ก็ได้เอาตีนมาเหยียบเมืองที่เค้าว่ากันว่าเป็นมหานครหลวงของโลก
จริงๆระหว่างนั้นมีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย จนเหนื่อยที่จะจำอะไร…นอกจากภาระที่แบกไว้ทั้งสมองและหัวใจ
แถมยังมีเรื่องให้ต้องจัดการในวินาทีสุดท้าย จนไม่มีเวลาได้ตื่นเต้นกับการเดือนทางแม้แต่น้อย
รู้ตัวอีกที ก็มานั่งอยู่บนเครื่องบินซะแล้ว
และด้วยความเหนื่อยทำให้สิ่งที่กะเกณฑ์เอาไว้ว่าจะทำอย่างนั้นอย่างนี้ก็ถูกปล่อยวาง
ด้วยการหยิบผ้าห่มและหมอนขึ้นมานอน นอน และนอน
20 ชม.กว่าๆ รวมเปลี่ยนเครื่องที่ดูไบ เราตื่นขึ้นมากินข้าวกับเค้าแค่สองครั้ง
มื้อแรกตอนหัวค่ำขาออกมาจากสุวรรณภุมิ ได้ข้าวหน้าไก่รสชาติใช้ได้ ร้อนดี
(หน้าตาเหมือนที่เคยดูรูปแหละ) ไม่ประทับใจมากเท่าไร
ส่วนมื้อเช้าก่อนลงเจเอฟเค เป็นออมเล็ตเมนุเลื่องชื่อ หน้าตาดีพอๆกับรสชาติ คุ้มค่าๆที่รอคอย
อีกสองมื้อที่เหลือ ได้เสพแค่กลิ่นจากที่เค้ากินๆกัน เพราะนอนอยู่ขี้เกียจลืมตาขึ้นมาต่อสู้กับแอร์สาวแสนสวย

ตอนเปลี่ยนเครื่องที่ดูไบ มีเวลาเดินดูสนามบินกับดิวตี้ฟรีบ้านเค้าแล้ว ก็งั้นๆนะ ไม่ตื่นตาตื่นเต้นมาก
แต่เดินไปมาสะดวก gate ดูเข้าใจง่ายๆดี หาไม่ยากด้วย เหมาะกับการเปลี่ยนเครื่องจริงๆ
สรุปว่า ปฎิบัติการณ์ชิมอาหารบนฟากฟ้า ก็ล่มไม่เป็นท่า ด้วยความเหนื่อยอ่อน

มาถึงเจเอฟเคด้วยความสดชื่น เพราะนอนมาเต็มอิ่ม
เพื่อนหนุ่มผู้แสนดี มารับที่สนามบิน ด้วยสีหน้าง่วงสุดขีด(มาสายซะงั้น)แต่ก็น่าเห็นใจเป็นยิ่งนัก
แถมยังมีภาระกิจพาเพื่อนผู้มาเยือนอย่างเราไปเดินชิมเมืองอีกทั้งวัน เหอๆ ให้ตายกันไปข้างหนึ่ง
ไหนใครว่าจะเจ็ทหลก เจ็ทเล็ทที่ไหน ทำอะไรคนถึกๆอย่างชั้นได้ที่ไหน โฮะๆๆๆ ไม่ได้กินชั้นหรอก

นิวยอร์กของเราในวันนี้ อากาศไม่ร้อนอย่างที่คิด เย็นกำลังดีเพราะเมฆเยอะ เดินเล่นได้สบายๆ
อาบน้ำ เม้าท์แตกกันได้พักหนึ่งก็พากันมุดดินโผล่หน้าไปย่านที่อยากไป ตลาดแถวเชลซี่(เพื่อนด่าว่ามาทำไม)
เดินไปทั่ว ไม่ได้มีเป้าหมายไปในสถานที่ท่องเที่ยวดังๆ เดินไปคุยไป แวะร้านซีดี ร้านของเล่น ตามประสา
และย่านที่เพื่อนพาไปกินข้าวคือแถวๆประตูน้ำ ซึ่งก็คือ โซโห/ไชน่าทาน์ว จริงๆ เหมือนกันอย่างกับแกะ
ของที่ขายๆก็เหมือนกัน ดูคล้ายๆประตูน้ำ ซอยนานา ผสมกับสำเพ็ง แต่บ้านเราหลากหลายและดีกว่าเยอะมากกกกก
อาหารจีนมื้อแรกในนิวยอร์ค หน้าตาน่ากลัวด้วยปริมาณในราคาสี่เหรียญกว่าๆ ถือว่าคุ้มค่าของคนที่นั่นแหละ
ของกินดูชิ้นใหญ่ไปหมด เค้กหนึ่งชิ้นก็ตัดซะหนาขนาดเท่ากับสองชิ้นบ้านเรา super size me กันเข้าไป
ส่วนเรื่องรสชาติ บ้านนี้เมืองนี้เค้าหนักเค็มไปหน่อย สงสัยเกลือเยอะมั้ง

แปลกใจกับตัวเองที่รู้สึกไม่ตื่นเต้น อยากได้ใคร่เห็นอะไรมากมาย เหมือนการเดินทางทุกๆครั้ง
สำหรับนิวยอร์ก…คงเป็นได้แค่คนรู้จัก ในระยะเวลาแค่นี้
เราอาจจะยังเป็นเพื่อนกันไม่ได้หรอกนะ
แถมไม่แน่ใจด้วยว่า ต่อให้นานกว่านี้จะทำให้เรารักเธอได้มั้ย

เอ๊…นังคนนี้เขียนถึงเมืองหรืออะไรกันแน่
วันนี้เหนื่อยจนแทบหลับในเมโทร แค่นี้ก่อนแล้วกัน

Advertisements
 

3 Responses to “นิวยอร์คจ๊ะ…เรายังรักกันไม่ได้จริงๆ(ตอน1)”

  1. หนีไปนิวยอร์กตั้งแต่เมื่อไหร่เนี้ยะ…
    ดีใจด้วยนะ..ที่ได้ก้าวไปอีกหลายก้าวสำหรับชีวิตที่สดใส..ไชไย

    แล้วอย่าลืมหาของกินอาหย่อยๆ มาอวดด้วยนะ
    จะรอชิม…ให้อิ่มตา

    เมื่อรู้ว่าอยู่ไกล..พาลหัวใจมันคิดถึง..อิอิ..

  2. kampooh Says:

    ออกเดินทางวันเสาร์ มาถึงเช้าวันอาทิตย์จ้า
    เรดาร์หาของกิน เริ่มทำงานบ้างแล้วเหมือนกัน
    แต่ยังสแกนไม่เจอที่ถูกใจเลย จริงไม่ถูกกับกระเป๋าตังค์
    เย็นนี้ว่าจะซื้อของเข้ามาทำกำกับข้าวเอง
    คงจะดีกว่า เพราะถูกกกกกระเป๋าตังค์ดี

  3. เราหายหัวไปจาก wordpress หลายวัน
    กลับเข้ามาอีกที …อ้าว เจ้าของบล็อกหอบกระเป่าไปนิวยอร์กซะแล้ว…


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s