Eat-aholic

Test it…Feel it by yourself

ลูกค้าทุกท่านโปรดทราบ…ตอน 1 สิงหาคม 14, 2007

Filed under: Uncategorized — kampooh @ 4:44 am

เรามีความเชื่ออย่างหนึ่งว่า ทุกคนมีความเป็นนักกิน นักชิมอยู่ในตัว ขึ้นอยู่กับว่ามากน้อย หรือรสนิยมในการกินเป็นยังไง
แต่ไม่ว่าฝนตก รถติด หรือน้ำแข็งขั้วโลกจะละลาย จนหมีโพล่าต้องว่ายน้ำจนเหนื่อยตาย
คนก็ยังต้องกิน และเสาะแสวงของกินมาบริโภค เพื่อสนองความหิว ความอยาก หรือสนองสัญชาตญาณนักชิมของตัวเอง
ฉะนั้นต่อไปนี้ เป็นข้อควรปฏิบัติ สำหรับนักชิม ที่นิยมออกไปกินของอร่อยตามร้านอาหารต่างๆ
หรือจะเรียกว่า คำขอร้องและข้อแนะนำจากพนักงานเสิร์ฟ พ่อครัว แม่ครัว…ฯลฯ
ที่เราเรียบเรียงจากประสบการณ์ที่ได้สัมผัสมา……จากส่วนลึกของหัวใจ 5555

ข้อแรก… ถ้าไปถึงหน้าร้านแล้ว เห็นว่าอีกสิบนาทีร้านจะปิด ไม่ต้องดันทุรังเข้าไปกินเชียวนะ ไปหาร้านอื่นที่เค้าปิดช้ากว่านี้
หรือไม่ก็กลับไปหาข้าวต้มโต้รุ่งกินดีกว่า…ไม่งั้นก็กลับไปต้มมาม่า เจียวไข่กินซะ แล้ววันหลังค่อยกลับมากินใหม่
สาเหตุเพราะ…เป็นธรรมเนียมว่า ครัวจะปิดก่อนสิบนาที เพื่อให้เวลาเก็บกวาด เช็ดถู เก็บข้าวเก็บของทุกอย่าง
ซึ่งใช้เวลาร่วมครึ่งชั่วโมง ถ้าคุณลูกค้าสาระแนเข้ามาในเวลานี้ คิดดูซิ ว่าคุณจะอ่านเมนู กว่าจะคิดได้ว่าจะกินอะไร
ก็ไม่ต่ำกว่าสิบนาทีหรอก พอเลือกเสร็จในครัวก็จะต้องทำอาหารนั้นออกมา ไหนว่าคุณจะละเลียดกันอีก ต่อให้ตะบี้ตะบันกินกันเร็วแค่ไหน
ก็ไม่ต่ำกว่าห้าถึงสิบนาที แล้วกว่าจะโน้นนั้นนี่ กระบวนการทั้งหมด คือ ครึ่งชั่วโมงเป็นอย่างเร็ว นั่นหมายถึงว่าเวลาในการปิดร้านจริงๆ
จะต้องขยับไปอีกไม่ต่ำกว่าหนึ่งชั่วโมง และสำหรับคนทำงานในร้านมันคือ…นรกดีๆนี่เอง

ข้อสอง… ถ้ามีลูก มีหลานเล็กๆ มาร่วมวงกินข้าวด้วย กรุณาดูแลเด็กในความดูแลของคุณให้ดี
ในที่นี่ไม่ใช่แค่ ดูว่ากินอะไร เผ็ดมั้ย หรืออร่อยหรือเปล่า แต่หมายรวมถึง กินเรียบร้อยดีมั้ย ไม่ใช่ปล่อยให้เด็กเล่นข้าว หรือของกิน
โดยการสาดกระจายเต็มโต๊ะ หรือเทหกไปทั่วพื้น ประหนึ่งชาวนาหว่านเมล็ดพันธุ์ข้าวในแปลงต้นกล้า
เพราะว่า… มันคือภาระ มันเป็นการประกาศสงครามกับพนักงานเสิร์ฟชัดๆ
และถ้าลูกหลานของคุณคิดอยากจะเติบโตขึ้นเป็นนักร้องประสานเสียง แล้วฝึกฝนกล่องเสียงด้วยการมาแผดเสียงอะไรก็ตาม
ในร้านอาหาร มันอาจจะเป็นเรื่องน่ารักในสายตาคุณ ก็ใช่ซิ ลูกใครใครก็รัก ตดก็ยังบอกว่าหอมได้
แต่ แต่ แต่ สำหรับลูกค้าโต๊ะอื่นๆ มันคือหายนะสำหรับมื้ออาหารอันแสนสุขของพวกเราเลยแหละ

ที่ว่ามาไม่ใช่ว่าไม่รักเด็ก รังเกียจเด็ก แต่อย่างใด เด็กๆน่ารักจะตาย โหย..ยิ่งเด็กฝรั่งด้วยแล้ว ดุจดั่งตุ๊กตาดีๆนี่เอง
แต่ความน่ารักมันกินไม่ได้ และมันจะเหือดหายกลายเป็นความอัปลักษณ์ (และน่าตบ) ในทันทีที่เค้าเริ่มสร้าง…ความหายนะ
ยิ่งร้านกับยุ่งๆ จะเสิร์ฟอาหารยังแทบจะไม่ทัน แต่แล้วต้องมาเก็บซากอารยะธรรมที่ลูกคุณสร้างไว้อีก…มันคือหายนะชัดๆ
ฉะนั้น…ถ้าลูกยังไม่พร้อมจะร่วมสังคมกับคนอื่นเค้า จงสั่งกลับไปกินที่บ้านเถอะ ขอร้อง

ข้อสาม…ถ้าได้รับอาหารผิดไปจากที่สั่งไว้ หรือต่างไปจากที่คิด หรือรสชาติไม่เป็นอย่างที่หวังไว้ หรืออะไรก็ตาม
กรุณาเรียกพนักงานเสิร์ฟมาสอบถาม หรือแจ้งให้ทราบซะตั้งแต่ได้รับอาหาร หรือตั้งคำแรกที่ชิมเข้าไป
ไม่ใช่กินไปจนจะหมดแล้วถึงมาบอก เช่น สั่งว่าจะเอาไก่ แล้วมันมาเป็นหมู..แต่ก็กินไปเกินครึ่ง ถึงมาบอกว่าเอามาให้ผิด
แล้วขอเปลี่ยน..หรือกินไปจะหมดจานแล้ว บอกว่า ไม่ชอบ ไม่อร่อย ขอคืน หรือขอเปลี่ยน
ได้ยินแล้วจะบ้าตาย…&%^$#!#$$$%^&*&**!@? ….พระเจ้า ไม่รอให้กินหมดจานแล้วค่อยบอกล่ะ
ทำอย่างนี้คิดว่าจะได้คืนมั้ย….คิดซิค่ะ คิด
นอกจากไม่ได้แล้ว จะโดนพนักงานเสิร์ฟมันด่าเอาด้วย …

…………………………………………………………………

ระบายจนสาแก่ใจแล้ว
เอาแค่สามข้อก่อน…ไว้มาต่อตอนหน้า

Advertisements
 

One Response to “ลูกค้าทุกท่านโปรดทราบ…ตอน 1”

  1. เจ้าหนูลูกชิ้น Says:

    55555 สะใจดีจริง เรื่องเด็กๆเนี่ย


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s